Bir elimde Kindle’ım, diğer elimle sevgilim için tırabzanı tutarak sallanan trenin içinde dengede durmaya çalışıyorum. Metroda topuklu ayakkabılar giymek pek pratik olmasa da, günlük işe gidip gelirken spor ayakkabılarımla takım elbisemin eteği arasındaki uyumsuzluğu kabul edemiyorum. İşim nedeniyle her zaman iyi görünmek zorundayım ve spor ayakkabılarımın 40 denye çoraplarımın üzerine yapışması, beyaz bir elbisenin üzerinde mavi ışıklı bir dans pistini andırıyor.
Tabii ki, kiminle tanışabileceğiniz hiç belli olmaz…
Aslında, kiminle tanışabileceğimi iyi biliyorum; giyimimle her zaman etkilemek için çaba sarfetmenin bir diğer nedeni de bu. Aylardır John Wood’ın hayalini kuruyorum. Her sabah işe giderken, Swiss Cottage’daki platforma tam saat 8.30’da varıyorum.
Sonra tren St. John’s Wood’daki perona ulaştığında, grafitiyle kaplı pencerelerden dışarıya hevesle bakarken kendimi buluyorum. Görünüşe göre John Wood, daha iyi bir takma ad olan “Hot Tube Guy” kadar dakik ve her zaman otomatik olarak ön vagona ilerliyor. Çünkü neredeyse her seferde siyah saçlarına ve şık takımının bir omzuna asılı yıpranmış sırt çantasına gülümseyerek baktığımda kendimi buluyorum.
Tabii ki, bu konuda yapabileceğim bir şeyim yok. John Wood trenin içine adımını attığında hemen kitabıma bakıyorum ve yüzümde yoğun bir ilgi ifadesi oluşması için kendimi zorluyorum. Kindle’ın bu tür durumlarda sağladığı anonimlik için her zaman minnettarım çünkü benim hikayem dolu dolu.
Tren her zaman kalabalık olduğu için, oturan yolcuların arasında durmayı tercih edip, birinin inmesi durumunda saldırmaya hazırım. John Wood genellikle kapıların yanında duruyor ve cama yaslanmayı tercih ediyor; bu da ona şehvet dolu bakışlar atmam için mükemmel bir fırsat. Her küçük detayı fark ediyorum; dolgun dudakları, koyu saçlarının gömleğinin yakasına doğru eğimli şekli, kobalt mavisi ipek takımının hızla gözüküp kaybolması.
Genellikle trenden indiğimde, koşan ayak sesleri ve ardından arkamda bir ses duyarak küçük bir hayal dünyasına kapılıyorum. JW (John Wood), bir not kâğıdı uzatarak “Sanırım bir şeyi unuttun” diyor. İki gamzesini göstererek gülümsüyor – onu hiç gülümserken görmedim ama kesinlikle gamzeleri vardır, öyle değil mi? – elime bir numara vermeden önce.
Hayal gücüm izin verdiği kadar hareket ediyor, en azından gün boyunca. Gece olduğunda, fantazilerimi gerçekleştirmek için zamanım varken tamamen farklı bir sahne hayal ediyorum. Telefon numarası içeceklerle, sonra akşam yemeğine, oradan da direkt olarak yatak odama yönlendiriliyor.
Orada, John beni nazik ama kararlı bir şekilde yatağa itiyor ve ağzını sert bir şekilde benim ağzıma yapıştırıyor. Dilini hızla ağzıma sokup beni ne kadar çok istediğini göstermeden önce dolgun dudaklarını araştırıyorum, emip yiyerek ve alay ederek.
Gözlerime baktığında nefesim düzensizleşiyor ve ellerini omuzlarımdan geçirerek üstümün askılarının altına kaydırıyor ve sonra sert bir şekilde aşağı doğru çekerek nefesimin kesilmesine neden oluyor.
Dudaklarını boynumdan aşağı kaydırırken ve ağzına alıp dişleriyle oynarken meme uçlarımı emerek öptükçe, öpücükleri daha da yumuşaklaşıyor. Ardından dili hala sol meme ucum etrafında dönerken bana muzip bir şekilde bakıyor.
Birdenbire ustaca bir hareketle beni yüzüstü çeviriyor, ellerimi tutarak yatak başlığına doğru yönlendiriyor. Sıkıca tutunduğumda arkamda diz çöküyor, dizleriyle bacaklarımı açmamı sağlıyor ve eteğimi kalçalarıma doğru kaydırıyor. Siyah dantelli tangamı kalçalarıma kadar çektiğinde ve içkisini gözlerimin önünde bir süre içtikten sonra “Harikasın” diyor, sıcak, yumuşak ağzının en hassas noktamda yarattığı his beni zevkten çıldırtıyor…
Tabii ki, bunların hiçbiri gerçekleşmesi muhtemel değil. Ben ona yaklaşacak kadar cesaretli değilim. Bugünün farklı olacağını ummak için hiçbir neden yok. St. John’s Wood’a vardığımızda onu her zamanki gibi orada dururken, aşınmış kahverengi spor ayakkabısının ayağını inceliyor görüyorum. Her zamanki gibi arabaya binmeden önce gülümsüyor ve yüzümü düzeltiyorum. Sonra… JW, her zamanki pozisyonunu almak yerine bana doğru yürürken alışılmadık bir panikle doluyorum.
Arabadan inip yanıma sıkıştığında derin bir nefes alıyorum. Daha önce hiç olmadığı gibi.
Hiçbir zaman ona bu kadar yakın olmamıştım. İçimden gelen ihtiyacın kokusunu nasıl alabiliyor acaba? Hatta topuklu ayakkabı giydiğimde bile çenesinin altına sığacak kadar mükemmel yükseklikte olduğumu zaten fark edebiliyor mu? Ne kadar hızlı bir şekilde tam olarak ıslandığımı hissedebiliyor mu?
Kapılar kapanıp tren perondan uzaklaşırken burnuma çarpan kokusu beni etkiledi. Sıcak, çiğ ve dünyevi. Ev gibi kokan ama aynı zamanda tüm sinapslarıma aynı anda ateş eden bir koku. Ona tökezlerken doğru gelirken JW gülerek “Dikkatli ol,” dedi. Bacaklarım dik durmamı zorluyordu. Trenin sallanması için minnettarım; bu, içimi erittiğim, şehvetin beynimi ve bedenimi ele geçirdiği gerçeğini gizlemek için mükemmel bir bahaneydi.
JW hâlâ gülümseyerek bakarken sert elleri dirseklerimi kavrıyordu; yanaklarında iki gamze parlıyordu. “Teşekkür ederim,” mırıldandım, yüzüm kırmızıya dönerek.
“Dikkatli olmak istiyorsun,” dedi JW sırıtarak, ben zararsız bir şekilde dengemi yeniden kazanırken kırmızı stilettolarıma başını salladı. “Bunların içinde bileğini kıracaksın.”
“Evet, biliyorum.” Gözleri haylazlıkla parıldadığında yüzümü buruşturdum. Onun neredeyse zihnimin içini görebildiğini ve düşüncelerimi okuyabildiğini düşünüyorum. Kafamın içinde, vagonun boş olduğu ve ikimizin de çıplak olduğu, terli ellerimi pencereye bastırdığım, onun üzerine bindiğim, inlediğim, sarsıldığım, sertçe yaklaştığım sahneyi görebiliyordu.
Neyse ki trenden inmem gereken sadece iki durak daha vardı. İki durak boyunca kitabıma konsantre oluyormuş gibi davrandım. JW’nin kulaklıkta çalan ince melodiyi bulmak için iki kez durdum. Bacaklarımın beni yarı yolda bırakmamasını isteyen iki durak.
Sonunda Bond Caddesi’ne ulaştık ve cesaretimi toplayarak ona veda ettim. Tomurcukları kulaklarından alırken gülerek, “Ben de Kings of Leon’u severim.” dedim. Aslında gerçekten alev aldığımı kabul etmeliyim…
“Evet… ve Daisy Manhattan’da Aşkı Buluyor’un büyük bir hayranıyım,” sırıtarak cevapladı JW. Ben şimdiye kadar olduğumdan daha kırmızıydım. Kindle’ımı işaret ederek sırıttı. Onurum için bu kadar.
Yönetici olarak çalıştığım New Bond Caddesi’ndeki ayakkabı butiğinde işime zar zor konsantre olabiliyorum. Tek düşünebildiğim JW. Onun metro treninin kapılarına doğru itmesiyle, bacaklarım da ona dolandığında, iş çıkışı saatlerinde elini yavaşça kalçalarımdan yukarı kaydırdığında, ustaca parmaklarını içime soktuğunda, onun açık bacaklarının arasında diz çökerek, boğazımın derinliklerine doğru onu çektiğimde, onu ichleten trendeki sarsıntılar yardımcı oluyordu.
“Affedersiniz?” dedim, “Bu numara 37’de var mı?” Sinirli bir müşterinin sesi beni hayallerimden uyandırıyor, başımı eğip işime geri dönüyorum.
Ama o gece, Tavşanımı ve biraz kayganlaştırıcıyı alıp, her senaryoyu kafamda yeniden canlandırıyorum, nefis ayrıntılara katmanlar ekliyorum, kendimi tekrar tekrar doruğa getiriyorum.
Ertesi sabah gözlerim kızarmış ama tatmin olmuş bir şekilde, JW’yle nasıl yüzleşeceğimi bilmiyorum. Onun hakkında o kadar hoş ve kaba düşünceler yaşadım ki sanki onun mahremiyetine tecavüz etmişim gibi hissediyorum. St John’s Wood’a yaklaştığımızda kalbim normalden fazla çılgınca atıyor.
Pencereden bakmak için eğildiğimde, JW gözümü yakalayıp bakışlarımı bir süre sabitleyince ve ardından o iç çamaşırlarını eriten gülümsemesini takınınca utandım.
“Kahretsin,” mırıldandım, Kindle’ıma odaklanmaya çalışırken ellerim titredi.
“Günaydın Daisy,” sırıtarak yanıma oturdu JW. “Günaydın… sen,” ben de ona gülümsedim ve onun takma adını söylememek için kendimi zor tuttum.
“Aşkı buldun mu yani?” diye sordu, Kindle’ımın kenarından bakarak. “Sanırım Manhattan onu bulmak için herhangi bir yer kadar iyi bir yer.”
“Jubilee Line’dan daha iyi,” cevapladım. Kötü bir alışkanlık gibi. Ama JW sadece gülüyor. Başını geriye doğru.Gözlerim, eğdiği zaman boğazındaki sakallarla benekli pürüzsüz cilde bakıyorum. Sabah tıraş olduğunu söyleyebiliriz ancak testosterona karşı kaybedilen bir mücadele verdiğini anlayabiliyoruz. Bacaklarım arasında anlık bir zonklama hissi yaratıyor kısacık bir düşünce.
Mor platform ayakkabılarıma bakarak “Güzel ayakkabılar” diyor. “Çok pratik değil ama güzel.”
“Teşekkür ederim” diyorum sırıtarak. “Güzel takım elbise. Burton’ın mı?” Moda geçmişimden dolayı sadece astarına bakarak bunun Savile Row’un en iyisi olduğunu söyleyebilirim, ama bunu ona belli etmek istemiyorum. Onun parasıyla ilgilenmiyorum – her ne kadar ilgilendiğim şey cüzdanının yanında olacak olsa da pantolonunun ön cebindeki şişkinliği fark edebiliyorum.
“Buna benzer bir şey” diye yanıtlıyor JW, ağzındaki ciddi anlamda seksi bir yan gülümsemeyle. Zihnim her şeyi temiz tutmamayı reddederken, kıyafetlerimi yavaşça çıkarmanın da benzer bir tepkiye neden olup olmayacağını merak ediyorum. JW beni aniden dürtene kadar düşüncelerim tamamen uygunsuz bir yöne gidiyor.
“Ee, burası senin durağın değil mi?” diyerek pencereden içeri işaret ediyor. “Kahretsin! Yani salak! Yani evet!” Kekeleyerek kısık kahkahası eşliğinde kendimi kapılara doğru fırlatıyorum. Lanet olsun, çok seksi. Ve ben dili bağlı bir aptalım.
Sendeleyerek arabadan inip Kindle’ımı Mulberry çantama atıyorum ve sonra onu bir omzuma atıp çıkışa doğru yarı koşarak ilerliyorum. Saatime baktığımda, işten önce bir kahve almak için zamanımın olduğunu fark ediyorum ve sivri topuklu ayakkabılarımla yürüyen merdivenden yukarı çıkarken metal çıtalara takılmamaya dikkat ediyorum.
İyi gidiyorum – sonuçta ben bir yüksek topuk profesyoneliyim – ta ki sol topuğumun çıkıntılara sıkıştığı noktaya gelene kadar. Yürüyen merdivenden indikten sonra yürümeye devam ediyorum, ancak topuğum yerinde kalıyor. Öne doğru düşerken çığlık atıyorum, yere çarptığımda ayağım acı içinde ayakkabımdan çıkıyor.
“Ah” diye buruşturuyorum yüzümü, yürüyen merdivenin tepesinden uzaklaşırken anlayışla yüzü buruşmuş bir kadın bana ayakkabımı veriyor. Bileğimi ihtiyatlı bir şekilde dürtüp tutuyorum. Zaten doğru olandan daha büyük ve deli gibi zonkluyor.
“İyi misin aşkım?” diye soruyor bana yaklaşan gri saçlı, nazik yüzlü bir görevli. “Size bir ambulans çağırsak iyi olur.”
İç çekiyorum. Çok çok geç kalacağım.
Kırk beş dakika sonra bir ambulansta, bir hastanenin girişine doğru sallanıyorum. En sevdiğim Prada stiletto topuğumun ezilmiş kısmına bakarken “JW haklıydı” diye düşünüyorum. “Metroda yüksek moda uygun bir yer değil.”
A&E’deki bir hemşire tarafından muayene edildikten sonra (ayakkabılarıma bir Ben & Jerry’s dondurması gibi aç gözlerle bakıyor) bir doktoru beklemek için yan odaya götürülüyorum. “Bugün VIP muamelesi göreceksin canım” diye gülümsüyor. “Odaların hepsi dolu, bu yüzden kendinize bir oda ayırın. Doktor biraz bekleyecek, sadece bunun burkulmadan başka bir şey olmadığını kontrol etmesi gerekiyor.”
Sanırım kalp krizi geçiriyorum.
Odanın her tarafına asılmış ‘Cep Telefonu Yasaktır’ tabelalarını görmezden gelerek patronuma özür mesajı yazıyorum ve ardından Facebook’a giriş yapıyorum. Odamın kapısı ardına kadar açıldığında içinde bulunduğum durumla ilgili komik bir güncelleme yazmakla meşgulüm. “Üzgünüm” diye mırıldanıyorum, aceleyle yazımı bitirip “gönder” düğmesine basıyorum.
Başımı kaldırıyorum. Ve birden bire sorun sadece ayağımda kalmıyor. Çünkü sanırım kalp krizi geçiriyorum.
“Merhaba Daisy,” diye sırıtıyor JW, beni bu kadar onursuz bir durumda gördüğüne sinir bozucu derecede mutlu görünüyor. “Yoksa…” mı demeliyim? Notlarımı alıp tarıyor. “Eva Simons. Tanıştığımıza memnun oldum. Ben Doktor James Ward,” diye gülümsüyor ve elini uzatıyor.
“JW” diye mırıldanıyorum, elini sıktığım sırada dudaklarımda bir gülümseme beliriyor.
“Sana söylemiştim demeyeceğim” diyor James. “Ama yani…”
Yatağın ucuna tüneyip elini şişmiş ayak bileğimin altına kaydırıyor. Kaldırıp ayağımı yavaşça bir o yana bir bu yana çeviriyor.
“Şimdi daha iyi hissediyorum” diyorum utangaç bir tavırla, ayak parmaklarımı oynatarak.
“Kesinlikle öyle” diyor James, sesini alçaltarak. Ayak bileğimi iki eliyle tutup masaj yapmaya başlıyor, her seferinde.